Dla Jacka

Pole bitwy i strome urwisko,

złociste plaże i morskie wybrzeża.

Połoniny bieszczadzkie i lustro,

lustro kłamstwa i ździebko pacierza.

Ty unosisz się w dali, nad nami,

szkoda jest końca Twego żywota.

Lecz żal nie przesłania zalet,

Twej twórczości i katowskiego oka.

Wszakże po cóż nam smutek i szloch,

skoro nie wrócisz przez nie do żywych.

Lepszy jest brzdęk gitary i głos,

głos ojcowski niszczący wszystkie zgrzyty.

Tyś burzył mury, lecz stawiali je na nowo,

Twe śpiewki tonęły w bełkocie,

Twoja twórczość, wiercąca dziurę w skale,

i potoki, rwące się w jazgocie.

Bródka, krótkie włosy, okulary

koszula, spodnie z dżinsu i fajka.

Obok stoi flacha Daniel'sa,

Twój życiorys to nie dla dzieci bajka.

Język polski, olimpiady, filologia,

czas pijaństwa - studia, rzecz dobra.

I gitara leżąca odwrotnie,

czasem fajek gaszony o spodnie.

Dziewczęta, flirty, romanse,

erotyki i skruchy dla Ewy.

Romantyczna dusza artysty,

okalała australijskie brzegi.

"Wolna Europa", "Solidarność", Trio,

gromadka dzieci, i australijskie wino.

Pomnik, imigrant, degenerat, tchórz,

bohater komuny, i radziecki smuż.

Mnogość epitetów na Twój temat,

pozwala stwierdzić jedno -

Twe życie to poemat.

Post Scriptum artysto wszechczasów,

Tyś jak mistrz od wawelskich arrasów.

Twój kunszt, lekkość pióra i mądrość,

pozwalają rzec - jesteś postacią dostojną.