Różowy łabędź

Po każdej sesji, w której myślami obejmuję pewne stworzenie,

czuję się niczym kukła, wypchana sianem i szmatami.

Po każdym takim razie, w którym upajam się nim i następuje wrzenie,

padam na leże niczym trup, z wyprutymi na zewnątrz trzewiami.

Ciężko jest odejść od przyjemności, która daje myśl pozytywną.

Ciężko odejść od wspomnień i pragnień, wszakże zaraz ścisną cię grzywną.

Ciężko jest dać za wygraną, w końcu myśli złapały się w żalu.

Ciężko przestać, lecz droga się dłuży,

jak od prawdy do dyrdymału.

Szkoda słów jest i szkoda jest płaczu,

skoro smutku nie wytłumaczą.

Szkoda krwi jest i szkoda jest tchu,

skoro tego czegoś nie ma,

i już.

A więc szlochu nie trać na straty,

co było - nie wróci, po co się zatracać.

Żyj teraz i tutaj, w tej chwili,

lecz tak byś miał do czego wracać.