Rzemiosło

sztuka jest sztuką;

nie jest łatwa;

nie jest też trudna;

jest... specyficzna.

oblejcie spojrzeniem mury szarych miast,

spójrzcie na dziury pośród starych szmat;

powiedzcie mi, czy widzicie sztukę tu?

.

.

.

nie? nie dziwię się;

wszakże dziecięcy wzrok zanikł,

pośród "dorosłego" tchu. 

a ja wam powiem - ja - sam ja,

że i w brudzie i w syfie sztuka jest;

że i w burdelu doszukacie się kawałka jej;

że i w rzygach, i u żula skrawek choć,

znajdzie się.

kredką wyobraźni pokolorujcie świat,

choćby brudny on był, i nie dla was;

zniż się, padnij, zdziecięć "ja" swe;

i płacz, żeś "dorosły"; że nieczułe,

plemię twe.

w motylu tkwi tyle piękna ile w błocie;

kwestią subiektywną pozostaje

zachwyt przyrodą; źdźbłem trawy,

zuchwałym krakaniem,

blaskiem kory brzozowej

i ludzkim pięknem, i kochaniem.

zachwyćcie się drobnostką,

zobaczcie piękno w brudnej rzece;

spójrzcie na gorszego też jak na człowieka;

może wtedy

dojrzejecie.